Drodzy Diecezjanie!

1 maja 2012 r., w liturgiczne wspomnienie św. Józefa Robotnika, minie rok od wyniesienia na ołtarze papieża Jana Pawła II. Rocznica beatyfikacji to dla nas kolejna okazja do wyrażenia wdzięczności Bogu za wielkie dziedzictwo wiary i papieskiego nauczania, w którym bł. Jan Paweł II wiele uwagi i pasterskiej troski poświęcił małżeństwu i rodzinie. Odpowiadając na wezwanie do ciągłego zgłębiania tego dziedzictwa, pragnę zachęcić wszystkich diecezjan do przeżywania dnia 1 maja każdego roku, jako Diecezjalnego Święta Rodziny. Inicjując to dzieło, zapraszam wszystkie rodziny naszej diecezji do Jemielnicy, gdzie 1 maja o godz. 11.00 rozpocznie się wspólna modlitwa w intencji rodzin, o moc wiary i wzajemną w nich miłość.

W przeddzień, 30 kwietnia br., o godz. 19.00 zapraszam do Jemielnicy młodzież na wieczorne czuwanie ze św. Józefem.

Druga Niedziela Wielkanocna obchodzona jest w Kościele katolickim jako Niedziela Miłosierdzia Bożego. Prosił o to Jezus objawiający się siostrze Faustynie Kowalskiej.

Święto Miłosierdzia (obchodzone w pierwszą niedzielę po Wielkanocy) dał Pan Jezus grzesznikom jako „ostatnią deskę ratunku”. Z dobrze odprawioną spowiedzią i Komunią św. przyjętą w tym dniu związana jest obietnica „zupełnego odpuszczenia win i kar”. W archidiecezji krakowskiej kard. Franciszek Macharski ustanowił je w 1985 r. 10 lat później, na wniosek Episkopatu Polski, Stolica Apostolska zezwoliła na obchodzenie go w całej Polsce.

W sobotę 24 marca w kościele pw. Trójcy Świętej w Bierawie w czasie mszy św. odprawianej przez księży dekanatu kędzierzyńskiego, której przewodniczył ks. prałat Edward Bogaczewicz, 21 ministrantów i ministrantek / z parafii z Kłodnicy, Blachowni, Starego Koźla i Bierawy/ zostało przyjętych po posługi lektora. Po wcześniejszym kursie lektorskim prowadzonym przez dekanalnego duszpasterza ministrantów ks. Norberta Matuszka przy współpracy polonistki z miejscowego gimnazjum.

We mszy św. uczestniczyli rodzice nowych lektorów oraz 60 ministrantów, którzy przyjechali na Dekanalne Spotkanie Liturgicznej Służby Ołtarza. Po mszy św. ministranci spotkali się w czasie zawodów w Lubieszowie z wicemistrzem świata psich zaprzęgów Romanem Radłowskim . Po powrocie do Bierawy skorzystali z przygotowanego poczęstunku oraz odebrali puchary i dyplomy za udział w zawodach sportowych w piłce nożnej i tenisie stołowym ,które odbyły się 4 lutego również w Bierawie .

IV Niedziela Wielkiego Postu nazywana jest niedzielą Laetare. Jej nazwa pochodzi od słów antyfony na wejście:

Laetare, Ierusalem: et conventum facite,
omnes qui diligitis eam:
gaudete cum laetitia, qui in tristitia fuistis:
ut exsultetis, et satiemini ab uberibus consolationis vestrae.


Tradycja niedzieli Laetare sięga do początków chrześcijaństwa. Zanim bowiem ustalono 40-dniowy post, czas pokuty rozpoczynał się od poniedziałku po IV niedzieli dzisiejszego Wielkiego Postu. Niedziela Laetare była więc ostatnim dniem radości.

Drodzy Diecezjanie, nasze drogi, po których się poruszamy bywają różne, lepsze i gorsze. Podobnie nasze ścieżki życia są proste i kręte, prawe i nieuczciwe. Natomiast drogi Pana – jak przypomina refren psalmu responsoryjnego – to łaska i wierność. Bóg kroczy drogą łaski i wierności.

Nawet wówczas, gdy w odpowiedzi na niegodziwe postępowanie ludzi Bóg dokonał dzieła zniszczenia, okazał łaskę Noemu, człowiekowi, który żył z Nim w przyjaźni. Zawierając z nim przymierze, Bóg zobowiązał się na zawsze, że „już nigdy nie będzie potopu niszczącego ziemię” (Rdz 9, 11). I odtąd Bóg stale i na różne sposoby okazuje nam swoją łaskę, tzn. pochyla się nad nami, przebacza nam, okazuje nam swoje wsparcie, przychylność, życzliwość, co więcej – miłosierdzie, czyli szczególną potęgę miłości, która jest większa niż nasz grzech i nasza niewierność (enc. Dives in misericordia, nr 4).

Środa Popielcowa rozpoczyna okres czterdziestodniowego przygotowania do największej chrześcijańskiej uroczystości - Świąt Paschalnych. Wielki Post, bo tak nazywa się ten okres, trwa do początku liturgii Mszy Wieczerzy Pańskiej sprawowanej w Wielki Czwartek.

Już w II wieku, dla lepszego przygotowania do przeżycia Świąt Paschalnych, dodano dwa dni postu przed tym świętem. Wspomina o tym Tertulian (+ ok. 240). Św. Ireneusz (+ ok. 202) pisze, że za jego czasów zwyczaj ten istniał również w Galii: ku czci 40-dniowego postu Pana Jezusa był nakazany post 40-godzinny (obowiązywał zatem w Wielki Piątek i w Wielką Sobotę). W wieku III poszczono już cały tydzień. Wreszcie na początku wieku IV wprowadzono post 40-dniowy na pamiątkę postu Jezusa Chrystusa. Po raz pierwszy wspomina o tym św. Atanazy z Aleksandrii w liście pasterskim z okazji Wielkanocy z 334 r. Chodziło o to, aby jak najlepiej przygotować wiernych do świąt wielkanocnych.

Czterdziestego dnia po Bożym Narodzeniu: 2 lutego obchodzimy święto Ofiarowania Pańskiego, zwane popularnie świętem Matki Bożej Gromnicznej. Jest to pamiątka ofiarowania małego Chrystusa w świątyni jerozolimskiej

Nazwa tego święta wywodzi się od dwóch terminów greckich: Hypa-pante oraz Heorte ton Kataroin, co oznacza święto spotkania i oczyszczenia. Oba te święta były głęboko zakorzenione w tradycji Starego Testamentu.

Ofiarowanie Pańskie związane jest to z poświęcaniem w tym dniu świec; gromnic, nazywanych tak, gdyż miały one ochraniać domostwa i ich mieszkańców od gromów w czasie burz. W tym celu w czasie nawałnic świece zapalano i stawiano w oknach, modląc się do Maryi. Gromnice wkładano także w dłonie umierających, by światło świecy prowadziło duszę konającego do Chrystusa.

Obecnie święto Ofiarowania Pańskiego kończy w Polsce czas śpiewania kolęd, wystawiania stajenek i ubierania choinek, mimo, iż okres Bożego Narodzenia zakończył się już po Święcie Chrztu Pańskiego. Jest to związane z silną tradycją śpiewania kolęd w naszym kraju; a na ten wyjątek zgodziła się Stolica Apostolska.